Chiny jako poemat i obraz to kulturowa przestrzeń, w której tysiącletnia tradycja literacka rozpuszcza się w grze światła i cienia, a także duchowa ostoja wschodniej estetyki.
Zapach tuszu miesza się z delikatnym światłem, a odległe nastroje zaklęte w starożytnych tekstach przemieniają się w namacalną atmosferę.
Tradycja nie jest już odległa, staje się temperaturą wplecioną w oddech; estetyka nie jest już abstrakcyjna, przekształca się w detale przenikające zmysły.