Chiny w poezji i malarstwie to kulturowa przestrzeń, w której tysiącletnia tradycja literacka miesza się ze światłem i cieniem, a także duchowa przystań wschodniej estetyki.
Zapach tuszu miesza się z delikatnym światłem, tworząc unoszącą się aurę, a odległe nastroje zaklęte w starożytnych księgach przemieniają się w namacalną atmosferę
Tradycja nie jest już odległa, to temperatura wpleciona w oddech; estetyka nie jest już abstrakcyjna, to detale przenikające zmysły