Założony w 1865 roku przez Wielką Lożę Stanu Luizjany Wolnych i Przyjętych Masonów, Cmentarz Masoński wyróżnia się charakterem oddominujących miasto cmentarzy katolickich. Znany jest z wielu nietypowych, bogato zdobionych grobowców, co wynika częściowo ze wspólnotowego charakteru cmentarza: członkowie lóż łączyli środki, aby zakupić duże grobowce grupowe. Zajmując dwa nietypowo ukształtowane kwartały miejskie, cmentarz ma trójkątny plan, przecięty ulicą Conti. Trójkątny zarys otaczających ulic, nałożony na kanciaste wewnętrzne alejki cmentarza, nawiązuje do masońskiego emblematu węgielnicy i cyrkla. Dwie odrębne sekcje otoczone są kutymi żeliwnymi płotami, aleje dębowe zaś biegną wzdłuż północnej i zachodniej krawędzi. Grobowce są zwarto ułożone w rzędach równoległych do ulicy Bienville, z szeroką, wybrukowaną promenadą przecinającą środek, zapewniającą dostęp do mniejszych alejek między rzędami.