Okrągłe, tarasowe, pięciorzędowe rozmieszczenie miejsc, wznoszące się warstwowo i niezasłaniające się nawzajem, z centralną okrągłą platformą pełniącą funkcję sceny, mogącą pomieścić setki osób przy wspólnej uczcie. Podnoszone latarnie pałacowe, kurtyny wodne, akrobacje na linach oraz „padający śnieg” na sali pojawiają się naprzemiennie, dzięki czemu z każdego kąta wszystko doskonale widać.
Opierając się na „rytuale biesiadnym yanxiang” z czasów dynastii Zhou, wpleciono kulturę Liangzhu i kulturę songowską; Su Dongpo, Liang Shanbo i Zhu Yingtai oraz Biały Wąż i Xu Xian kolejno pojawiają się na scenie, a obrzędy ofiarne, taniec z figurami jadeitowymi i opera yue współistnieją przy jednym stole. Spektakl i uczta stanowią nierozłączną całość.
Longjing na otwarcie uczty, wieprzowina Dongpo jako danie finałowe, a „Skaczący przez mur Budda”, krab z pastą z fasoli na kluskach oraz Longjing z góry Shifeng – każde z własną historią. Zanim każde danie trafi na stół, projekcja świetlna na blacie najpierw opowiada jego pochodzenie – jedno danie, jeden pokaz, jedno jedzenie, jeden taniec, smak i narracja w synchronizacji.