Co robić w mieście Guyang

Chunkun Mountain

Ekoturystyczny obszar sceniczny Góry Chunkun znajduje się w gminie Yinhao w północno-wschodniej części Guyang, 110 km od centrum miasta Baotou i 56 km od miasta Guyang. Całkowita powierzchnia wynosi 33 km². Góra rozciąga się ze wschodu na zachód, z wyższym wschodem i niższym zachodem, na wysokości od 1800 do 2340 metrów. Główny szczyt, Hongqi Feng, sięga 2340 metrów i jest najwyższym punktem w Baotou. Góra Chunkun jest znana jako "Szczyt Miasta Jeleni, Step w Chmurach" i jest również jednym z większych alpejskich stepów w zachodniej części Regionu Autonomicznego Mongolii Wewnętrznej. "Chunkun", dosłowne tłumaczenie z języka mongolskiego oznaczające "głęboki wąwóz", można rozumieć jako głęboki staw, a "Góra Chunkun" oznacza "górę z głębokim wąwozem". "Chun" symbolizuje nieustanne życie, a "Kun" to ziemia, na której życie się opiera. "Góra Chunkun" nadaje tej górze głębszy wymiar kulturowy, a bogata różnorodność flory i fauny dodaje jej więcej żywotności. Wewnątrz góry panuje piękne środowisko z bogatą różnorodnością roślin i zwierząt, co czyni ją ważną atrakcją turystyczną w Baotou. Średnia roczna temperatura na Górze Chunkun wynosi zaledwie 4°C, klimat jest chłodny, a wysoka zawartość jonów ujemnych tlenu sprawia, że jest to naturalne uzdrowisko. Jest to doskonałe miejsce na letni wypoczynek, rekonwalescencję i zdrowie. W 2014 roku została uznana przez Ministerstwo Rolnictwa za "Piękne Chińskie Pastwisko", a w 2018 roku uzyskała status krajowego obszaru turystycznego klasy AAAA.

Ma'an Mountain Scenic Area

Park krajobrazowy Ma'anshanZnajduje się około 58 kilometrów na południowy wschód od miasta Guyang w Baotou, na wysokości 1984 metrów nad poziomem morza. Nazwa pochodzi od kształtu szczytu, który przypomina siodło końskie. W obszarze turystycznym rośnie ponad 6000 mu pierwotnego lasu wtórnego, zdominowanego przez brzozowe zagajniki. Latem jest bujnie zielony, w dolinach szemrzą źródła, a krajobrazy są zachwycające, co przyniosło mu miano „naturalnego leśnego baru tlenowego”. W górach obficie kwitną dzikie kwiaty, takie jak lilie lancetowate i koniczyna purpurowa, a krajobrazy zmieniają się wraz z porami roku – zimą wszystko spowija śnieżna biel, latem zaś tętni życiem.To był ważny obszar działalności dużych oddziałów partyzanckich w okresie wojny oporu przeciwko Japonii. Obecnie jest to klasyczna atrakcja turystyki czerwonej w Mongolii Wewnętrznej, mająca ważne znaczenie rewolucyjne i pamiątkowe. .

The Great Wall of the Qin Dynasty Tourist Area

Mongolia Wewnętrzna – nr 15 w rankingu: Najlepsze rzeczy do zrobienia

Wudangzhao

Wudang ZhaoUkryta w głębi rozległych gór Daqing w Baotou, biała budowla wznosi się tarasowo na zboczu góry, otoczona szczytami i osłonięta przez wiecznie zielone sosny i cyprysy, prezentując się majestatycznie i imponująco. Zbudowana w okresie panowania cesarza Kangxi z dynastii Qing, jest jednym z większych klasztorów szkoły Gelug buddyzmu tybetańskiego w Mongolii Wewnętrznej. Wraz z Pałacem Potala w Tybecie, Klasztorem Ta'er w Qinghai i Klasztorem Labrang w Gansu, tworzy cztery słynne klasztory lamaizmu w Chinach. Charakteryzuje się typowym stylem architektury buddyzmu tybetańskiego – brak jednolitej osi centralnej, wszystkie główne hale są nieregularnie rozrzucone w dolinie, bez murów otaczających czy dziedzińców, każda budowla stanowi odrębną całość. Na dachach głównych hal znajdują się pozłacane koła Dharmy ze spoczywającymi antylopami oraz symbole klasztoru, lśniące złotem, w otoczeniu górskich lasów i powiewających modlitewnych flag, co dodaje niezwykłej wspaniałości. Główne zabudowania składają się z ośmiu sal sutr (obecnie sześć zachowanych), trzech rezydencji żyjących Buddów oraz kaplicy z relikwiarzami poprzednich inkarnacji lamów. Turyści mogą pieszo zwiedzać poszczególne główne budynki na terenie kompleksu.Sogucin SalaJest to jeden z większych budynków w kompleksie, położony w przedniej części klasztoru, o trzech kondygnacjach. Na parterze znajduje się główna sala modlitewna z osiemdziesięcioma kwadratowymi kolumnami, ozdobionymi rzeźbami i kolorowymi wzorami. Ściany sali pokryte są malowidłami przedstawiającymi historie Buddy Siakjamuniego oraz wizerunki różnych bóstw opiekuńczych. Na drugim piętrze, w krużgankach, znajduje się cenny fresk przedstawiający widok z lotu ptaka na "dziewięć wielkich świątyń buddyjskich", którego nie można przegapić. Każdego ranka mnisi z różnych świątyń gromadzą się tutaj, aby recytować poranne sutry – sutrę Mańdziuśriego. Starsza świątynia, położona w centrum kompleksu, stanowi centralny punkt całego klasztoru. W 1756 roku cesarz Qianlong nadał jej nazwę, która została wyryta w czterech językach: mandżurskim, chińskim, mongolskim i tybetańskim, na tablicy zawieszonej nad głównym wejściem. Miejsce to służy do studiowania buddyjskiej astrologii, kalendarza, matematyki, przepowiadania przyszłości oraz obliczania dat w kalendarzu tybetańskim. Plac przed świątynią jest miejscem wykładów i debat religijnych, a także egzaminów na wyższe stopnie naukowe.Złota SalaNa drugim piętrze znajduje się muzeum zabytków, gdzie wystawiono część zachowanych cennych artefaktów. Można podziwiać thangki, porcelanę z Jingdezhen z czasów dynastii Qing, przedmioty codziennego użytku żyjących buddyjskich mistrzów, narzędzia rytualne oraz jedyne dwa pozłacane obiekty w Mongolii Wewnętrznej.MandalaPozostałe pawilony również mają swoje unikalne cechy. W niektórych znajdują się miedziane posągi Buddy Siakjamuniego o wysokości dziesięciu metrów, w innych - dziewięciometrowe miedziane wizerunki mistrza Tsongkhapy, założyciela szkoły Gelug. Są też pawilony z przerażającymi posągami strażników Dharmy lub figurami Białej i Zielonej Tary. Festiwal świątynny odbywa się tu każdego roku od 25. dnia siódmego miesiąca księżycowego do 1. dnia ósmego miesiąca. Mnisi recytują wtedy mantrę "Om Mani Padme Hum", a wieczorami, niosąc modlitewne młynki, grając na trąbkach dharmicznych i bębnach ze skóry jaka, okrążają świątynię. Festiwal oferuje różnorodne atrakcje, a jednym z głównych wydarzeń jest taniec masek (Czam), którego nie powinno się przegapić. Niektóre pawilony mogą być czasowo zamknięte dla zwiedzających z różnych powodów - aktualne informacje są podawane w komunikacie świątyni. Ze względu na odległe położenie, okoliczna infrastruktura turystyczna jest ograniczona, a standard zakwaterowania i wyżywienia jest podstawowy. Większość turystów decyduje się na powrót tego samego dnia do Baotou na nocleg.

2026 Azja 100 – Najlepsze rzeczy do zrobienia

Yungang Grottoes

Jaskinie Yungang znajdują się około 16 kilometrów na zachód od miasta Datong, u południowego podnóża góry Wuzhou (Zhou) i na północnym brzegu rzeki Wuzhou. Zostały zbudowane w okresie, gdy Północna Dynastia Wei ustanowiła swoją stolicę w Pingcheng (obecnie Datong). W przeciwieństwie do później wykutych jaskiń Longmen w Luoyangu, jaskinie Yungang łączą nie tylko tradycyjny chiński styl artystyczny, ale także cechy sztuki starożytnych Indii, regionów zachodnich i różnych grup etnicznych z Centralnych Równin. Reprezentatywnym przykładem jest 13,75-metrowa posąg siedzącego Buddy Śakjamuniego w 20. jaskini (Bai Foye Dong), który jest zachowany w dobrym stanie powyżej klatki piersiowej: twarz jest półokrągła, z głęboko osadzonymi oczami, wysokim nosem, dużymi oczami i cienkimi ustami, zachowując typowe cechy twarzy mniejszości etnicznych z regionów zachodnich i Hindusów. Z kolei posągi Buddy w jaskiniach Longmen są już bliższe wyglądowi uczonych z Południowej Dynastii. Linie szat siedzącego Buddy Śakjamuniego w Yungang nie są tak miękkie jak w Longmen, lecz odzwierciedlają precyzję wczesnej sztuki Północnej Dynastii Wei. Groty Yungang dzielą się na obszar krajobrazowy i kompleks grot. Cały kompleks grot jest naturalnie podzielony na trzy części: wschodnią, środkową i zachodnią, zgodnie z ukształtowaniem terenu. Obecnie udostępnionych jest około 40 grot. Tradycyjna trasa zwiedzania zaczyna się od Groty 1 na wschodzie i prowadzi kolejno na zachód, kończąc się na Grocie 45. Jeśli czas zwiedzania wynosi około dwóch godzin, zazwyczaj głównymi atrakcjami są Groty 5 i 6, Wuhua Dong (Groty 9-13) oraz Pięć Grot Tan Yao (Groty 16-20).

Mongolia Wewnętrzna – nr 14 w rankingu: Atrakcje przyjazne rodzinie

Northern Weapon City

Park Broni Północnej, zlokalizowany przy ulicy Fuqiang w dzielnicy Qingshan w Baotou, jest turystycznym obszarem militarnym zbudowanym przez grupę Northern Heavy Industries. Northern Heavy Industries to ważne przedsiębiorstwo zbrojeniowe w Chinach, gdzie obecnie produkowane są główne części armat, takich jak haubice, moździerze, działa samobieżne i armaty czołgowe. Jeśli jesteś entuzjastą militariów, Park Broni Północnej to miejsce, którego nie możesz przegapić. Cały park dzieli się na główny plac, obszar wystawowy broni,Plac PokojuObszar składa się z czterech części, w tym strefy wystawowej broni, która jest główną atrakcją dla turystów. Ogrodzenie strefy wystawowej wykonane jest z zużytych łusek pocisków, a wewnątrz znajduje się ponad dwadzieścia różnych reprezentatywnych dział. Charakterystyczną cechą jest rzeźba orła przy wejściu do parku, również wykonana z łusek pocisków. Wchodząc do parku, można zobaczyć działa z okresu Wielkiej Wojny Ojczyźnianej ZSRR, w tym 100-milimetrową armatę przeciwlotniczą, słynną "działową armatę" podwójną 57 mm, która zasłużyła się podczas bitwy morskiej na Wyspach Xisha, oraz 120-milimetrową samobieżną armatę przeciwpancerną, znaną jako "zabójca czołgów" z okazji 50. rocznicy powstania Chin. Jest tam również holowana armata FGT-203 mm, która wyróżnia się dalekim zasięgiem, dużą siłą ognia i wysoką precyzją, mogąca strzelać różnymi specjalnymi pociskami, przewyższając zasięgiem podobne działa amerykańskie i rosyjskie. Oprócz dział, można tu podziwiać broń z lat 60., taką jak rakieta "Hongqi-II", która wielokrotnie zestrzeliwała amerykańskie samoloty zwiadowcze U-2. W strefie wystawowej znajdują się również czołgi i pojazdy amfibijne. Turyści w Północnym Parku Broni mogą nie tylko oglądać i poznawać historię dział, robić zdjęcia, ale także samodzielnie obsługiwać różne rodzaje broni.

Mongolian Camp

2026 Azja 100 – Atrakcje przyjazne rodzinie

Whistling Dune Bay

Chińska pustynna oaza wypoczynkowa – Xiangshawan w Mongolii Wewnętrznej to rozległy kompleks turystyczny łączący zwiedzanie z wypoczynkiem, położony we wschodniej części siódmej co do wielkości pustyni Chin – Kubuqi. Jest to najbliższy Pekinowi i centralnym regionom kraju pustynny kurort turystyczny, posiadający status krajowego obszaru turystycznego 5A oraz będący narodowym przykładowym ośrodkiem kultury. Kompleks dysponuje karawaną liczącą ponad 500 wielbłądów. "Jestem ziarnkiem piasku" — to pierwsze słowa, jakimi mieszkańcy Xiangshawan witają każdego gościa przybywającego z daleka. "Świat w ziarnku piasku" - to niekończąca się radość, w której ludzie z Xiangshawan i goście stają się jednością z naturą, doświadczając boskiej swobody i beztroski. W tym świecie z piasku ukrywa się surrealistyczny, a jednak rzeczywisty raj na ziemi – Xiangshawan, kierując się ideą rozwoju opartą na zieleni, ekologii, ochronie środowiska, oszczędzaniu energii i niskiej emisji dwutlenku węgla, jest pionierem w dziedzinie wypoczynku na pustyni i liderem w turystyce niskoemisyjnej.

Daxian Mountain

Mongolia Wewnętrzna – nr 1 w rankingu: Najlepsze rzeczy do zrobienia

Dazhao Temple

Świątynia Dazhao, położona na południu starego miasta Hohhot, została zbudowana w 1580 roku przez przywódcę mongolskiego plemienia Tumed, Altan Khan, za panowania dynastii Ming. Świątynia należy do szkoły Gelug buddyzmu tybetańskiego (żółtej sekty lamaizmu) i jest jedną z wcześniej wzniesionych świątyń lamaistycznych w Hohhot. Architektura świątyni nawiązuje do stylu chińskich świątyń, a jej główne budynki to: brama główna, pawilon Niebiańskich Królów, pawilon Bodhi, dziewięciopokojowy budynek, sala sutr i sala Buddy, przy czym sala sutr i sala Buddy są połączone i nazywane wspólnie "wielką salą". Na placu przed świątynią znajduje się osiem stup przedstawiających życie Buddy Siakjamuniego.. W okresie dynastii Qing świątynia ta była czczona jako "Świątynia Cesarska". Ponieważ cesarz Shunzhi z dynastii Qing tu nocował, a cesarz Kangxi przebywał tu przez kilka dni i umieścił tabliczkę z napisem "Niech cesarz żyje dziesięć tysięcy lat" przed srebrnym posągiem Buddy w głównej sali (obecnie światło w sali jest bardzo słabe, więc turyści niekoniecznie mogą zobaczyć tę tabliczkę), aby okazać szacunek cesarzowi, od tego czasu zniesiono tutaj zasadę reinkarnacji żywych Buddów, czyniąc ją jedną z nielicznych świątyń w regionie Mongolii bez żywego Buddy. Główna sala świątyni została również pokryta żółtymi dachówkami z glazury. Zwiedzając to miejsce, nie można przegapić "trzech arcydzieł" w świątyni: srebrnego posągu Buddy, rzeźb smoków i fresków. W głównej sali świątyni można zobaczyć "posąg Siakjamuniego" wykonany z czystego srebra o wadze 30 tysięcy liangów. Srebrny posąg został wykonany w 1586 roku przez nepalskich rzemieślników. Kiedy posąg został ukończony, Sonam Gyatso osobiście odwiedził to miejsce, aby odprawić "ceremonię buddyjską". Dlatego w tamtych czasach miejsce to było również znane jakoŚwiątynia Srebrnego Buddy” nazywany. Przed srebrnym posągiem Buddy znajdują się dwa żywo przedstawione złote smoki, każdy o wysokości około 10 metrów, wyrzeźbione na dwóch kolumnach sięgających nieba.Patrząc z dołu do góryDwa smoki wznoszą się w locie, z rozwiniętymi pazurami i ziejące ogniem - oto rzeźba smoków. Według legendy, rzeźba ta została wykonana z gliny i kamienia, z niezwykłą dbałością o szczegóły, stanowiąc arcydzieło w świątyni buddyjskiej. A te freski, które pokrywają ściany sal modlitewnych i świątyń, podobno wykonane są z mineralnych pigmentów, dzięki czemu ich kolory nie blakną do dziś. Przedstawiają one sceny z nieba, ziemi i piekła, inspirowane opowieściami z buddyjskich sutr. Wizerunki Buddy i innych postaci są niezwykle żywe i realistyczne, jakby ożywały na ścianach. Co roku, w 15. dniu pierwszego i szóstego miesiąca księżycowego, w świątyni wystawia się na widok publiczny ogromny wizerunek Buddy Maitrei (Buddy Przyszłości), który jest przechowywany w świątyni. Obraz jest wywieszany przed główną halą buddyjską. Podczas tej ceremonii, zwanej "wystawianiem wielkiego Buddy", przed wizerunkiem odbywa się uroczyste nabożeństwo, podczas którego mnisi recytują sutry, modlą się i grają ceremonialną muzykę.