Huayan Temple

Świątynia Huayan została zbudowana w 1038 roku za czasów dynastii Liao. Kompleks świątynny składa się z ponad 30 budynków, w tym bramy wejściowej, Pawilonu Powszechnego Światła, Wielkiej Hali Mahaviry, Pawilonu Sutr i Pagody Huayan, które są rozmieszczone wzdłuż dwóch głównych osi północ-południe. Świątynia zajmuje powierzchnię 66 000 metrów kwadratowych i jest jednym z najlepiej zachowanych kompleksów świątynnych z okresu Liao i Jin. W marcu 1961 roku została wpisana na listę pierwszych ważnych zabytków kultury narodowej, a w kwietniu 2014 roku uzyskała status krajowego obszaru turystycznego klasy AAAA.

Ta północna świątynia buddyjska, która rozkwitała jako ważne miejsce zachodniej stolicy w okresach dynastii Liao i Jin, charakteryzuje się budynkami, posągami, ściennymi skarbnicami, freskami, sufitami i kopułami o długiej historii, ogromnej skali i wysokim kunszcie, zasługując na miano muzeum sztuki dynastii Liao i Jin. Główna hala, Wielka Hala Mahaviry, ma dziewięć przęseł i pojedynczą powierzchnię budowlaną wynoszącą 1559 metrów kwadratowych, będąc świątynią buddyjską z okresu Liao i Jin. Hala Nauki Bhagavata, nazwana przez słynnego architekta Liang Sicheng "unikalnym skarbem w kraju", zawiera 29 kolorowych posągów z dynastii Liao, uznawanych za arcydzieła rzeźbiarstwa z tego okresu, wśród których klasycznym przykładem jest Bodhisattwa z złożonymi dłońmi i uśmiechem odsłaniającym zęby. Starożytna świątynia Huayan w Yunzhong jest skarbem historii, esencją zabytków i krystalizacją chińskiej kultury. Stanowi cenne źródło historyczne dla zrozumienia wieloetnicznej wymiany kulturowej, badań nad starożytną chińską architekturą, rzeźbą i historią buddyzmu, posiadając znaczącą wartość historyczną, artystyczną, naukową, kulturową i społeczną.